Zupa z kapusty włoskiej

Trochę mi szkoda, że tegoroczna, wrocławska zima jest tak łagodna. Człowiek Wyżerka nie zdążył zbudować własnego bałwana, bo na naszym podwórku śnieg, który pojawił się przed świętami tylko raz, od razu został zgarnięty przez starsze, szybsze dzieciaki. Dziedzic mój mógł sobie za to poobserwować przez okno balkonowe pięknego, podręcznikowego bałwana z cylindrem z zielonego wiaderka.

Niestety na drugi dzień okazało się, że plusowe temperatury dokonały dekapitacji i na ramionach bałwan miał kapelusz z wiaderka a nie głowę. Trzeciego dnia została z niego tylko bezkształtna kupka brudnego śniegu. I tyle było tej zimy, koniec śniegowego pejzażu.

Pocieszające jest jednak, że wiele mam nic sobie nie robiło z jesiennej pogody i, dbając o wizerunek adekwatny do pory roku a nie wskaźnika  temperatur, wciskało dzieciątka swe w wywalczone na lidlowskich promocjach kombinezony zimowe. I widok się zgadzał – czerwone policzki jakby mrozem wyszczypane, dzieć w czapce uszance, poubierany na cebulkę i w cieplutkim zimowym wdzianku. A obok mama w szykownym, lekkim płaszczyku, która ze zbolałą miną pyta: jak pani to robi, że córeczka taka grzeczna na spacerze? Teraz na szczęście temperatury oscylują wokół zera, więc dzieci będą grzeczniejsze, przestaną omdlewać i awanturować się z gorąca.

Pozostając w temacie – gdybym miała wymienić pięć moich ulubionych, zimowych zup, to byłyby to: fasolowa z cheddarem, kapuśniak z kiszonej kapusty, ogórkowa oraz krem z pieczarek i aromatyczna, zawiesista zupa z kapusty włoskiej z dodatkiem wędzonki, na którą przepis podaję poniżej.