Frittata z cukinią (nie bój się wakacyjnych skoków w bok)

W letnie, upalne miesiące zachciewa się nam romansów. Część populacji, skuszona opaloną nóżką i szczupłą kibicią albo umięśnionym torsem, snuje scenariusze rodem z „Żaru tropików” tudzież ze „Słonecznego patrolu”, inni omdlewają z gorąca i popadają w rodzaj letargu, z którego budzą się dopiero pod wieczór…

Do którego gatunku ja należę? Do tego skaczącego z kwiatka na kwiatek! Latem mnie również wabi obfitość kuszących kształtów – krągłe arbuzy aż się proszą o to, by sprawdzić ich słodką soczystość, konkurując z późnymi truskawkami i czereśniami taniejącymi w szczycie sezonu… Ogórki rozkosznie chrupią w letniej sałatce, ocierając się bezwstydnie o muśniętego słońcem pomidora, odzierając go przy okazji z drogocennej witaminy C, niczym wielolicy Gray niemrawą Anę z niewinności… Nie ma jednak nad czym załamywać rąk – z łatwością uzupełnia się te straty np. w innym posiłku – okazja do kolejnego wyskoku.

Wybierając starannie partnerów kulinarnych romansów, przechodzę do zasadniczego punktu – ale co my właściwie będziemy razem robić? Dorwawszy dwie piękne cukinie, postanowiłam udać się z nimi „do Włoch” i poczynić z nich frittatę.

Czym jest frittata? To włoska potrawa podobna nieco do omletu albo hiszpańskiej tortilli de patatas. Do jej cech charakterystycznych należy to, że zawsze jest w niej chociaż jeden dodatkowy składnik, który łączy się z rozmieszanymi jajkami, kiedy są surowe. Następnie całość smaży się powoli w niezbyt wysokiej temperaturze (nawet przez kwadrans), często pod koniec zapiekając w piekarniku. W przeciwieństwie do omletu, podaje się ją w formie „placka”, nie składa się jej.

Ograniczeniem w doborze dodatków do fritatty jest tylko wyobraźnia. To danie świetnie nadaje się do sprzątania lodówki z różnych niedobitków wędlin, serów, warzyw.

Pozostając we frywolnym klimacie, dodam, że zamiast marzyć o wygibasach rodem z „50 twarzy Graya” może warto zagrać uległą panią domu, która wie wszystko o 50 „twarzach” jajka?